ว่าแต่ว่า จะบอกพี่จริง ๆนะเหรอ กลัวว่าความสัมพันธ์มันจะหายไป

แต่ถ้าไม่บอกพี่บางทีอาจไม่มีโอกาสอีกแล้วก็ได้นะ

แต่ว่าก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มบอกพี่ตรงไหนดี

submarine_bleu@hotmail.com

edit @ 10 May 2008 01:39:51 by yamin_yam

ไม่ได้เขียนเสียนานมากเลย ก็อย่างที่รู้ว่ารียนพยาบาลอยู่อ่ะนะ....

...........................................

ความรักนะเหรอมีสิ  รักมากด้วย  แต่แล้วเวลาก็พาเขามาจากไป  เลิกกันมาได้ 7 เดือนแล้วล่ะ

แต่ว่าแปลไหมที่เรายังคงคิดถึงเขาอยู่ เราก็เขาไม่ได้บอกกันหรือคุยกันเลยว่าเลิก

เพราะ....."อยู่ ๆ เขาก็หายไปเฉย ๆ"  เราเองก็ยังคงได้ยินข่าวเขาบ้างน่ะ แต่ว่าพยายามที่จะไม่รับรู้

เพราะว่ามันยังคงเจ็บในใจเสียเหลือเกิน

เมื่อเร็ว ๆนี้ เขาบวชล่ะ ตอนนี้เป็นพระอยู่ เขาฝากเพื่อนเขามาขออโหสิกรรมจากเรา

เราเองก็ไม่ให้หรอกน่ะในตอนแรก แต่ตอนหลังก็ส่งข้อความไปว่าให้

แต่!!!!! เราไม่ได้หมดหรอก เราให้ตอนที่เขากับเราคบกัน ที่เขาทำให้เราเสียใจ หลาย ๆอย่างตอนคบกัน

แต่ว่าหลังจากที่เขาหายไปแล้วทำให้เราเสียใจ ทำให้ครอบครัวเราเสียใจ ทำให้พ่อกับแม่เราเครียด

เราให้ไม่ได้จริง ๆ  ถ้าวันนั้นเขาโทร.มาขอเองเราก็อาจจะอโหสิให้ทั้งหมดก็ได้......

เราเองก็ไม่ได้บอกเขาหรอกว่าเราอโหสิให้แค่ไหน เพราะว่าเราเองก็อยากให้เขาบวชด้วยความสบายใจ

สู้เราเก็บไว้รู้เองคนเดียวดีกว่าเรื่องนี้

แต่เราก็ยังดีใจน่ะที่ เขายังนึกถึงเรา หรือว่าเป็นเพราะเขาทำเราไว้เยอะล่ะมั้ง........

ทุกวันี้ก็ยังคงเสียจกับสิ่งที่เขาทำกับเรา จากที่เคยล้มจนลุกไม่ได้มานาน

ตอนนี้ก็เริ่มลุกยืนได้แล้ว แม้ว่าจะไม่มีใครคอยให้กำลังใจหรือเคียงข้างเหมือนที่ผ่านมา

แต่เราก็มีหน้าที่ที่จะต้องทำ คือเรียนให้จบ ตามที่พ่อกับแม่หวังไว้

อนาคตไม่รู้หรอกว่าเราจะได้เจอเขาอีกไหม แต่ว่าตอนนี้ยังไม่พร้อมจริง ๆ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

ณ ตอนนี้เป็น นพอ. เต็มตัว และเต็มใจมาก ๆ ที่จะเป็น

เข้าหอไปตั้งแต่วันที่ 2 เข้าไปปฐมนิเทศ ฝึกระเบียบ ฝึกวินัย

เพราะเป็นนักเรียนทหาร ตอนแรกเหนื่อย ท้อแท้มาก ๆ

คิดในใจว่า มาเรียนน่ะ ไม่ใช่มาเกณฑ์ทหาร แต่หลังจากนั้นอีก

2 - 3 วันก็เริ่มรู้สึกสนุกกับมัน แม้ว่ากฎระเบียบจะเยอะ

มีระบบรุ่นพี่รุ่นน้องที่ต้องเคร่งครัด และทำตาม แต่ก็เป็นการได้ฝึกฝนตัวเอง

ตอนแรกไม่เคยคิดว่าจะทำได้ จะอยู่ได้ แต่ ณ วันนี้คิดว่าเราสามารถอยู่ได้แล้ว

แม้ว่าจะต้องอยู่ในกฎตลอดเวลา แต่ถ้าเรารักษากฎ ไม่ทำผิด ก็สามารถอยู่ได้แล้ว

ยังนึกดีใจที่เป็นคนกรุงเทพ.....เพราะว่ามีโอกาสได้กลับบ้านบ่อยกว่าคนอื่น ๆ

เลยทำให้ไม่คิดถึงที่บ้านเท่าที่ควร แต่ก็ดีน่ะการใช้ชีวิตกับเพื่อนใหม่

อยู่ร่วมกัน ถึงจะแปลกความคิดเห็นกันบ้าง เราก็หวังว่าต่อจากนี้พวกเราจะอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข

การอยู่ที่นี่ถึงจะเรียนไม่สบายเหมือนมหาวิทยาลัย แต่ว่าก็มีรสชาติชีวิต

ที่หล่อหลอมเราให้เป็นคนขึ้นมาจริง ๆ เพียงแค่เรายอมรับ ทำตาม และสนุกกับมัน

เราก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

รับน้อง

แต่ละชั้นปีจะมารับ ผลัดกันไป ร้องไห้ทุกครั้งที่พี่ ๆ ทำอะไรซึ้ง ๆ ให้

ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่อนไหวขนาดนี้มาก่อนเลย ตลกดีแฮะ

ที่นี่..........มีพี่จีบที่น่ารักมาก ดูแลเราตลอดเลย เป็นพี่สาวที่น่ารัก

คอยช่วยเหลือน้อง น้องก็หวังว่าพี่ ๆ จะเป็นแบบนี้กับน้องตลอดไปน่ะค่ะ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เรา รัก ในหลวง

วันที่ 9 ดูถ่ายทอดสด น้ำตาซึมเลย เห็นในหลวงยิ้ม

มันตื้นตันใจยังไงบอกไม่ถูก เราว่าคนไทยทั้งประเทศคงจะรู้สึกแบบเดียวกัน

ขอให้พระองค์ ทรงพระเจริญ............

หนูหิ่น

ฮา มาก หัวเราะตั้งแต่ต้นยันจบ คิดได้ไงอ่ะ

ชอบฉากบนหลังควายมากเลย ตอนไล่จับกระปอม

ได้ใจมาก ๆ ................... หัวเราะท้องแข็งเลย

สนุกมาก ๆ ไม่เสียดายตังค์เลย

แล้วก็ไปซื้อรองเท้า..............ซื้อของอีกเพียบ

ช่างเป็นการพักผ่อนหลังจากออกมาจากหอที่ดีอะไรเช่นนี้

ปล. วันที่ 8 วันเกิดเรา ขอให้เรามีความสุข และประสบความสำเร็จในการเรียน

ปล. ได้ดูโนบุตะแล้ว...........คาเมะมันหล่อเอาใจเราไปเลย

ปล. หนู รัก ในหลวง ค่ะ

edit @ 2006/06/11 14:55:52