ว่าแต่ว่า จะบอกพี่จริง ๆนะเหรอ กลัวว่าความสัมพันธ์มันจะหายไป
แต่ถ้าไม่บอกพี่บางทีอาจไม่มีโอกาสอีกแล้วก็ได้นะ
แต่ว่าก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มบอกพี่ตรงไหนดี
submarine_bleu@hotmail.com
edit @ 10 May 2008 01:39:51 by yamin_yam
ว่าแต่ว่า จะบอกพี่จริง ๆนะเหรอ กลัวว่าความสัมพันธ์มันจะหายไป
แต่ถ้าไม่บอกพี่บางทีอาจไม่มีโอกาสอีกแล้วก็ได้นะ
แต่ว่าก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มบอกพี่ตรงไหนดี
submarine_bleu@hotmail.com
edit @ 10 May 2008 01:39:51 by yamin_yam
ไม่ได้เขียนเสียนานมากเลย ก็อย่างที่รู้ว่ารียนพยาบาลอยู่อ่ะนะ....
...........................................
ความรักนะเหรอมีสิ รักมากด้วย แต่แล้วเวลาก็พาเขามาจากไป เลิกกันมาได้ 7 เดือนแล้วล่ะ
แต่ว่าแปลไหมที่เรายังคงคิดถึงเขาอยู่ เราก็เขาไม่ได้บอกกันหรือคุยกันเลยว่าเลิก
เพราะ....."อยู่ ๆ เขาก็หายไปเฉย ๆ" เราเองก็ยังคงได้ยินข่าวเขาบ้างน่ะ แต่ว่าพยายามที่จะไม่รับรู้
เพราะว่ามันยังคงเจ็บในใจเสียเหลือเกิน
เมื่อเร็ว ๆนี้ เขาบวชล่ะ ตอนนี้เป็นพระอยู่ เขาฝากเพื่อนเขามาขออโหสิกรรมจากเรา
เราเองก็ไม่ให้หรอกน่ะในตอนแรก แต่ตอนหลังก็ส่งข้อความไปว่าให้
แต่!!!!! เราไม่ได้หมดหรอก เราให้ตอนที่เขากับเราคบกัน ที่เขาทำให้เราเสียใจ หลาย ๆอย่างตอนคบกัน
แต่ว่าหลังจากที่เขาหายไปแล้วทำให้เราเสียใจ ทำให้ครอบครัวเราเสียใจ ทำให้พ่อกับแม่เราเครียด
เราให้ไม่ได้จริง ๆ ถ้าวันนั้นเขาโทร.มาขอเองเราก็อาจจะอโหสิให้ทั้งหมดก็ได้......
เราเองก็ไม่ได้บอกเขาหรอกว่าเราอโหสิให้แค่ไหน เพราะว่าเราเองก็อยากให้เขาบวชด้วยความสบายใจ
สู้เราเก็บไว้รู้เองคนเดียวดีกว่าเรื่องนี้
แต่เราก็ยังดีใจน่ะที่ เขายังนึกถึงเรา หรือว่าเป็นเพราะเขาทำเราไว้เยอะล่ะมั้ง........
ทุกวันี้ก็ยังคงเสียจกับสิ่งที่เขาทำกับเรา จากที่เคยล้มจนลุกไม่ได้มานาน
ตอนนี้ก็เริ่มลุกยืนได้แล้ว แม้ว่าจะไม่มีใครคอยให้กำลังใจหรือเคียงข้างเหมือนที่ผ่านมา
แต่เราก็มีหน้าที่ที่จะต้องทำ คือเรียนให้จบ ตามที่พ่อกับแม่หวังไว้
อนาคตไม่รู้หรอกว่าเราจะได้เจอเขาอีกไหม แต่ว่าตอนนี้ยังไม่พร้อมจริง ๆ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ณ ตอนนี้เป็น นพอ. เต็มตัว และเต็มใจมาก ๆ ที่จะเป็น
เข้าหอไปตั้งแต่วันที่ 2 เข้าไปปฐมนิเทศ ฝึกระเบียบ ฝึกวินัย
เพราะเป็นนักเรียนทหาร ตอนแรกเหนื่อย ท้อแท้มาก ๆ
คิดในใจว่า มาเรียนน่ะ ไม่ใช่มาเกณฑ์ทหาร แต่หลังจากนั้นอีก
2 - 3 วันก็เริ่มรู้สึกสนุกกับมัน แม้ว่ากฎระเบียบจะเยอะ
มีระบบรุ่นพี่รุ่นน้องที่ต้องเคร่งครัด และทำตาม แต่ก็เป็นการได้ฝึกฝนตัวเอง
ตอนแรกไม่เคยคิดว่าจะทำได้ จะอยู่ได้ แต่ ณ วันนี้คิดว่าเราสามารถอยู่ได้แล้ว
แม้ว่าจะต้องอยู่ในกฎตลอดเวลา แต่ถ้าเรารักษากฎ ไม่ทำผิด ก็สามารถอยู่ได้แล้ว
ยังนึกดีใจที่เป็นคนกรุงเทพ.....เพราะว่ามีโอกาสได้กลับบ้านบ่อยกว่าคนอื่น ๆ
เลยทำให้ไม่คิดถึงที่บ้านเท่าที่ควร แต่ก็ดีน่ะการใช้ชีวิตกับเพื่อนใหม่
อยู่ร่วมกัน ถึงจะแปลกความคิดเห็นกันบ้าง เราก็หวังว่าต่อจากนี้พวกเราจะอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข
การอยู่ที่นี่ถึงจะเรียนไม่สบายเหมือนมหาวิทยาลัย แต่ว่าก็มีรสชาติชีวิต
ที่หล่อหลอมเราให้เป็นคนขึ้นมาจริง ๆ เพียงแค่เรายอมรับ ทำตาม และสนุกกับมัน
เราก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
รับน้อง
แต่ละชั้นปีจะมารับ ผลัดกันไป ร้องไห้ทุกครั้งที่พี่ ๆ ทำอะไรซึ้ง ๆ ให้
ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่อนไหวขนาดนี้มาก่อนเลย ตลกดีแฮะ
ที่นี่..........มีพี่จีบที่น่ารักมาก ดูแลเราตลอดเลย เป็นพี่สาวที่น่ารัก
คอยช่วยเหลือน้อง น้องก็หวังว่าพี่ ๆ จะเป็นแบบนี้กับน้องตลอดไปน่ะค่ะ
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
เรา รัก ในหลวง
วันที่ 9 ดูถ่ายทอดสด น้ำตาซึมเลย เห็นในหลวงยิ้ม
มันตื้นตันใจยังไงบอกไม่ถูก เราว่าคนไทยทั้งประเทศคงจะรู้สึกแบบเดียวกัน
ขอให้พระองค์ ทรงพระเจริญ............
หนูหิ่น
ฮา มาก หัวเราะตั้งแต่ต้นยันจบ คิดได้ไงอ่ะ
ชอบฉากบนหลังควายมากเลย ตอนไล่จับกระปอม
ได้ใจมาก ๆ ................... หัวเราะท้องแข็งเลย
สนุกมาก ๆ ไม่เสียดายตังค์เลย
แล้วก็ไปซื้อรองเท้า..............ซื้อของอีกเพียบ
ช่างเป็นการพักผ่อนหลังจากออกมาจากหอที่ดีอะไรเช่นนี้
ปล. วันที่ 8 วันเกิดเรา ขอให้เรามีความสุข และประสบความสำเร็จในการเรียน
ปล. ได้ดูโนบุตะแล้ว...........คาเมะมันหล่อเอาใจเราไปเลย
ปล. หนู รัก ในหลวง ค่ะ